می‌خواهم بمیرم

می‌خواهم یک میلیارد بار بمیرم

و در جهانی برخیزم

که همسایگان یکدیگر را بشناسند.

و مردم، همه رنگ‌ها را دوست بدارند.

می‌خواهم در جهانی برخیزم

که عشق به قیمت لبخند باشد.

مردان نمیرند،

زنان نگریند،

و همه کودکان، پدران خود را بشناسند.

عدالت باغی باشد،

که مردم در آن سیب‌های یکسان بخورند،

و یکسان بمیرند.

می‌خواهم در جهانی برخیزم،

که هیچ انسانی بیش از یک‌بار نمیرد!

 

"ژاک پره‌ور"

 

 

 

دەمهەوێ بمرم

دەمهەوێ یەک میلیارد چەل بمرم

و له دونیایەک هەستمەوە

کە جیرانەکان یەکتر بناسن

و خەڵک هەموو ڕەنگەکانیان خۆش بوێ

دەمهەوێ لە دونیایەک هەستمەوە

ئەوین بە نرخی بزه بێ

پیاوان نەمرن

ژنان نەگرین

و هەموو منداڵەکان،بابەکانیان بناسن

حەقانییەت باغێک بێ

خەڵک سێوی بەرابەری لێ‌بخۆن

و بەرابەر بمرن

دەمهەوێ له دونایەک هەستمەوە

هیچ مرۆڤێک لە یەک کەرەت زیاتر نەمرێ !

 

" ساهی مەهابادی "

 

۳:۱٦ خولەکی بەرەبەیانی هەینی

کوردستان / مەهاباد

تلخترین بهار زندگیم

 

.

 

بهارانه

 

هزاران پاییز را

 

زیستەام...

 

 

 

" ساهی مەهابادی "

#sahy_mehabadi

پاییز

‍ .

 

چندیست کمر زمین شکسته است و

انسانیت تا خورده

لابلای صفحات آلبوم عکسی

دستهای کودکی هر صبح

جفت میکند دمپاییهایی برای آفتاب

لابلای شقایقهای آن دشت

پرسه میزند

حواس مترسکی و

بلند بلند قهقهە میزند باغ را

کلاغی که پرهایش را رنگ کردە بود

پاییز از سر و کول نگاه عابران بالا میرود

و نرم نرمک میریزد پرهای باغ

 

٭ ساهی مەهابادی ٭

بامداد شنبه 1395/8/15
1:50 دقیقه

 

 

دەمێکه پشتی زەوی شکاوە و

مڕۆڤایەتی قەد کراوە

مابەینی لاپەرەکانی ئاڵبۆمێک

پەنجەکانی منداڵێک هەموو بەیانییان

جووت دەکا سەرپاییەکان بۆ هەتاو

مابەینی خەشخاشکەکانی ئەو دەشتە

دەخولێتەوە

هەستۆکی داهۆڵێ و

بەرز بەرز قاقا لێدەدا باخ

قەڵەڕەشەیەک که پەڵ و پۆی ڕەنگ کردۆ

پاییز لە سەر و کۆڵی ڕوانینی

ڕێگوزەرەکان بەرز دەبێتەوه

وه نەرم نەرم دەڕژێتە پەل و پۆی باغ

 

* ساهی مەهابادی *

بەرەبەیانی شەممه 2716/8/15
کاتژمێر 1:50

بۆ هەشتەکەی مارس ...

    

        

      مەﻣﮕﺮﯾێﻨە

     ﻗﺴەﻡ ﭘێ ﻣەﻟێ

     ﻣەﻣﺨە ﮊێﺮ ﺷەﻕ ﻭ ﭘێڵﺎﻗە

     ﻣەﻣﺒەﺳﺘەﻭە ﻟە ﻣﺎڵ

     ﺑەﺭﺩەﺑﺎﺭﺍﻧﻢ ﻣەﮐە

     ﺩﻭﻋﺎﺗﺮﯾﻨﻢ ﻟە ﺑێ ﻧەﺯﯾرترین بوتوکاندا

     مه مکوژه و

    " هه شتی مارس " یشم بو مه گره

 

         

                  " ساهی "

.....

 

ئەو شۆ

دڵم بێ ئۆقرەیه و

تامی دەستەكانم

دەسنوێژی بێ‌تۆیی

دزراوتر له ڕۆحی من

كام كەرەسەی كوورسیه لاق‌شكاوەكەی هەنگاوته

تا

باخی پەنجەكانت تێر ئاو بكەم له من و حەز

شاری خوولیاكانم سێزده جار پێواو

بەتاڵترم له بوونت ...

 

(ئەو كورته شێعره سێ‌ساڵ پێش له كۆری شێعر له مەهاباد خوێندراوەتەوه و له گۆڤاری مەهاباد و

بەرهەم‌دا بڵاو بۆتەوه)

 

" ساهی "

 

 

 

(1)

كەشێعر

لەجەغزی هیچ ئۆستوایەك ئارام ناگرێ

نیگا و قامووس

لەسەر پەری سپی كاغەز پێك دەگەن...

من دڵنیام، هیچ سێ شەمەیەك

شێعر ئاوس بەمانگ نابێ و خۆر ماچی بەدزی زەوی ناكا

لەم جەغزه بێ‌سنوورەدا

خالێك نییه، بۆ دوا خەوی وشەكان و

كۆشێ نییە، سەری ڕستە‌شێواوەكان بحەسێنێ

بوومەلێلی ئەم‌دێرانەش

نیگای ڕۆژئاوای بیرەوەریەكانی كام دەفتەری پەك‌كەوتووه،

بەماچی ڕۆژ هەلی‌ستێنم و

ژەكی كام پێنووسی بخەمە دەم؟

پێنووس مەگیرانی بە پیت دەكا و دەڕشێتەوه

ماچێكی ئاوریشمی و شئعرێ....

ڕامووسانی داوێنی هەسته

زەمان،ئەنگوستیلەیه ،

لەقامكەكانمەوه وەیلانه

سێو،حەزی لەماچی نیۆتۆن نەماوه

جلە‌كۆنەكانی ئەو شێعره

كۆنتره

لەچیرۆكی پیانۆیەكی بێ‌نۆت‌و

ئاواتەكان هەلدەمژێ

مۆسیقای لێوەكان،

               سانا.... سانا...

ڕاوچی سێویش،

              مەست

                     ئارام

خەوەحەرامێكی بۆ دراوسێ دیاری دەبا

سەرەتای هیچ شێعرێك پێناسه ناكرێ

ئێرەدوایین وێستگەی ماچه

كاتژمێر 9ی بەیانییه،بەكاتی بێدەنگی

 

(2)

ئەو شێعره لەپەراوێزی ئەوپەری دیوار لەدایك بوو

كەپەردەی وەتاغ داوێنی خڕكردەوه

پەنجەرەو كۆڵان بەئەسپایی

چڵێك شۆقیان لەدارتێلە ئاشقەكە

بەدیاری بۆ سینگی لاپەره هێنا

دەستێك،سەرخۆش... 

سەما بەپێنووس دەكا

گۆناكانی لاپەره،هێدی هێدی ڕەنگ دەگۆرێ‌و

پاییزه گەڵا میوان دەبێ

ئەمشەو لە قووژبنی هەرچی حەرامیەتییه

داوێنێك حەیا بەدیاری بۆچاوەكان دەهات

لەبەرۆكی ترازاوی ئەو دێرەش‌دا

عیسایەكی بێدەنگ، میراتگری مریەمێكی تر و بزه

دایكم ڕۆژێ سەدجار ماچ له هەنار و هەنار بە‌‌ماچ میوان دەكا

ئەو شێعرە لەپەراوێزی ئەوپەری دیوار لەدایك بوو

كاتژمێر 2:45  خولەكی بێدەنگی شەوێیی دەلاواندەوه

من ،مەستی خەیالێكی ئاڵ

داوێنی پەردەكەم بەدەم "با" دا دا، تا ئەو سەر

دووگمەكانی بەرۆكی ترازاوی لاپەرەكه دادەخەم

جێگەماچی پێنووس‌و نیگای تێكاڵاوی "من" و "تۆ"

بەسە،چاوەكان سێبەریان خسته دیتن و

شەوتان خۆش

 

                                               ((ساهی))

  

ئەوە یەك شێعره لەدووبەشدایه

 

 

 

سێ كورتە شێعر

 

 

لەم گۆڤارە ماچ چاپ دەكەن و

لە دەكەكانی ڕۆژنامەفڕۆشی ماچ هەڕاج كرا

لە چاوەكانی تۆش‌دا ماچ هەڕاج كرا

وە لە دەستەكانی من‌دا لە سێدارە درا

 

.........................................

 

دەستم، هەرزەكارێكە

ڕەنگی

لە ڕوومەتی بەرماڵ دزیەوە

 

..............................................

 

ئەو شێعرە بە قەڵەم‌لێوێ،

لە سەر لێوت لە دایك بوو...

سەدان نوێژی بۆ باڵای بێ‌‌ڕەنگی دەكەم

 

 

 

 

...................

 

 

طعم تصنیف شبانه م

لای پستانهای کودکیم

حواسم را می مکد

بر گرده ی تنهاییهایم

راهیست

دستهایم،پلکهای خاک را نوازش می کند

اقیانوس شوره زاری پس انگشتانم

زوزه های ساعت دخترکی بازیگوش

آبستنی مادری که هیچگاه کودکی نبود،دامان سرخ

لغزید بر دامان لبانم،سخن

لبهایی آغشته به جنون

چو ماهیان سرخ رنگ

دستهایم را می شمارم

ریشه های نگاهم از خاک بیرون

دور دستهای ابدی

کس ندانست حقارت کفشهای جوانیم

بخشیدم باد را تا سرودن آزادی 

 

 

بەبیانووی هەشتی مارس، چەن كورتە شێعرم دەخەمە ئامێزتان

 

 

لەبێتاقەتی من تا ئۆتووبان

 

مەودای تابووتێ دەپێوێ

 

سێحری وشەو قامووس

 

--------------------------

كە هەنار ترەكی و پەپوولەپاییزە

 

ئاوێزانی باڵای دار بوون

 

مەمك،

 

هێدی هێدی بەرەو زستان دەروا

----------------------------------

لەچكەكەم

 

شۆرەبی یەو

 

باڵای ڕووخساری قژەكانمی لەباوەشە

 

-----------------------------------------

 هەشتەكەی مارسیش با پیرۆز بێ

 

ڕۆژی ئێمەش ..................

 

 

 

 

                                    ریز و سپاس بو مالپه ری وه رزه کان  که نوسراوه کانمیان به

                          شایانی ئه وه زانیوه و له ناو ماله که یانه گوشه یه کیان بو حه سانه وه ی

                                                  نیگای نوسراوه کانم ته رخان کردووه

                                                 

 

                                     http://werzekan.com/Sahi/Shereklesaeiddarabi.htm

 

                                            

 

 

 

                                              سپاس و ریز بو به ریوه به رانی کوری ئه ده بی مه هاباد

                                             که ئه م وه رگیرانه ی منیان به شایانی وه زانیوه و له سه ر

                                                            ویبلاگی ئه نجوومه ن دایانناوه    

 

 

                                                            http://edebi-meh.blogfa.com/post-78.aspx

                                                                                                                

 

 

 

...

 

 

ئیواره ماچی ژوانگەمان

 

سەنگەر بە سەنگەر

 

پێڵاوه شێتەكانی درۆكان رووشاندی

 

ماچی دەمی من تاڵتر بوو

 

یا حەزی پڕ لە حەسرەتی چاوەكانت

 

گوناحی لێوەكانم

 

ماچێكی دەمە شینەوەبۆكانتە‌ و تامی نیگام

 

كەڵاشینكۆفی نیگای خاكی سەنگەرەكان

 

كات ، مەودای نەدا سێدارە بۆ تاسەكانی خولیاكانت

 ببەستین

 

ڕۆژ دڵگیر لە پاسەوانی سەنگەرەكان

 

خۆی بە ژووری ڕەش بوونەوە سپارد و

 

لێوەكانم ون بوون

 

لێوەكانت ون بوون

 

سەنگەرەكان چاویان داخست و كەڵاشینكۆفەكان

 

 

 خەسانەوە

 

 

 

 

ئێوارە نانێك و پیاڵەیەك ماچ و شەڕاب

 

 

وشەیەك دەزێم و خەتەنەی دەكەم

 

باوەشێك دەفرۆشم و حەزێك دەگریم

 

پرسیارێك ون دەكەم و ئامێزم!!!!!!!!!!!!

!

گۆی مەمكم دەخەمە زاری تەواوی پیتە گڕگرتووەكان و

 

ئاگر ئەدەم پێخەفی گشت پیاوە لاسارەكان

 

فرمێسكی پێنووس دەسڕمەوە و

 

گۆنای گوناهباری لاپەڕە دەشۆمەوە

 

قەحبەترین سەرینەكانیش كایەی ژن و...

 

لە یاد ئەكەن

 

مەودا نییە بۆ نووسینی سەمای ماچی لێوەكان و

 

باوەش بە خەیاڵەكان ئەفرۆشرێ

 

غەریب‌تر لە وشە كێیە؟!

 

هەموو رۆژێ لە دایك ئەبێت و

 

قەرەی بیژوویەكی لە باوەش گرتوو 

  

   

 

 

دستهایم را در باغچه میکارم

 

سبز خواهد شد، میدانم  میدانم   میدانم

 

و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم تخم خواهند

 

 گذاشت

 

 

 عکسی از کودکی فروغ فرخزاد

 

      ۸ ی مارس روژی جیهانی ژن پیروز  

                          بیت

 

 

من

 

 

دور رویاهایم هاله ای از یاد میدرخشد و من

 

چرخ و فلک وار  خاطره هایم را مرور میکنم

 

من‌‌ ـ مادر فرزندی که لبانش را با پستانهایم آشنایی دیرینه

است

 

سینه هایم را

 

شاید پسرکی شیطان ـ دخترکی معصوم  یا هوس

مردی ...

 

تپشهای قلبم را ـ تیک تاک هیچ ساعتی یارای دویدن

نیست

 

گیسوانم را ـ نه رنگ شب ـ نه موج دریا ـ ونه با شانه باد

 می لرزد

 

گاهی قرمز ـ گاهی شرابی مست کننده ـ گاهی بلوند

 

پوست انگشتانم را خراشیده شستن لباسهای طفل یادم

 

در پس نگاهم آشنایی قدیمی

 

دندانهایم ـ احساساتم را می جوند و لبانم حرفهای نگفته

 را

 

می شمارم

 

 

   ۱ 

 

            ۲

 

                        ۳

 

 

بر آمدگیهایم را شاید لبانی ـ دستانی ـ شاید هم خاک

 

گاه می اندیشم افکارم را دخترکی باکره باقی بماند یا ...

 

دور رویاهایم هاله ای هاله ای از یاد می درخشد و من

 

چرخ و فلک وار خاطره هایم را مرور میکنم

 

 

 

     یاخی تر له‌ باران به‌ سه‌ر نیگام ده‌بارێت

 

بۆ ئه‌و که‌سه‌ی له‌پێناو...

له‌ باوه‌شی تاراڤگه‌دا ئۆقره ده‌گرێت

 

(( بست به‌ بستی هه‌نگاوه‌کانی شه‌قام      

                       چاوه‌ڕێی دووپاتی شێتیتن  ))

                                                             سارۆ

 

 

هۆ یاخی تر له‌ باران و فرمێسک

 

له‌ زه‌ریای ته‌مه‌نما چاوه‌ڕێی ڕه‌نگدانه‌وه‌ی شه‌پۆلی نیگاتم

 

ئاگر به‌ربووه‌ به‌ ڕه‌شایی نیسێی خۆم و نه‌بوونیت و

 

           نه‌بوونیت ده‌ڕشێته‌وه‌ به‌ سه‌ر غه‌ریبیم.

 

ژانی نه‌بوونیت و تاراڤگه‌...

 

نه‌دیتنه‌وه‌ت ڕه‌ش ده‌بارێنێ و

 

نیگام برسی تر له‌ جاران، شه‌قامه‌کان ده‌خواته‌وه‌.

 

هۆ یاخی‌تر له‌ باران و هێدی‌تر له‌ فرمێسک

 

به‌یانییه‌ک،

 

نیسێ ڕۆژم له‌ به‌ر ده‌رگا جێ‌هێشت و

 

له‌ سووچی شێتیم

 

زه‌ریایه‌ک کاغه‌زم ئاگر به‌ردا

 

            ڕه‌ش... ڕه‌ش... ڕه‌ش...

 

                       گشت ڕۆژه‌کانم و وێنه‌کان،

 

گشت ده‌رگاکان و کاغه‌زه‌کان و پێنووسه‌کان ڕه‌ش هه‌ڵگه‌ڕان.

 

ته‌یری نیگام شوێن پێی شێتیت

 

خۆی به‌ ژووری ته‌نیاییما دا ده‌دات و شاباڵی بینینه‌وه‌ت

 

فرمێسک  

         فرمێسک

 

               تانه‌ی بینائیه‌که‌م ده‌دات.  

                         

هۆ یاخی‌تر له‌ باران و ناسکتر له‌ ئه‌وین

 

گشت ڕۆژێ گژه‌بایه‌ک خوول ده‌خوات

 

ڕووبه‌ندی شه‌رم لاده‌دات

 

خۆ ده‌خاته‌ ناو جه‌سته‌ی خه‌م.

 

ئامێزت ده‌سته‌مۆکه،

 

    خه‌و نه‌یباته‌وه‌ باوه‌شی هه‌ر شه‌قامێک.

 

           جه‌سته‌ت، ئاوبه‌ندی هه‌ر بایه‌ک نه‌که‌یت

 

زریان زاڵه‌ و شه‌قام بێ ڕووحم و گژه‌با...

 

هۆ یاخی تر له‌ باران و شیرن تر له‌ ژیان 

          

دڵۆپ دڵۆپ نه‌بوونیت ده‌ڕژێت به‌سه‌ر ته‌ویڵما و 

          

گه‌رووی ته‌نیاییما، چاوه‌ڕوانی بینینه‌وه‌ت

 

                         هه‌ر هه‌ناسه‌ ده‌خواته‌وه‌.

 

هۆ یاخی‌تر له‌ باران و ناسکتر له‌ مۆم

 

ده‌ستم گۆچانی هه‌ستانی جێ پێی شه‌قام ده‌که‌م و 

 

                  چاوه‌ڕوانی دووپاتی شێتیت.

 

 

 

                                                      ((ساهی))‌‌ 

 

 

 

 

 

وه رزی خه م

 

کڕنۆش ‌‌دەبەم بۆ ئاسمان

بۆ ئاو، ـ‌‌‌ۆ خاک، شتمان

خۆزگه که هەر دایکی مێژوو

داوێنی بەبوونی من تەر نەبووایه

سا‌ڵەهایه

وەرزی خەمم دووایی نایه

گەردەست کەوێت

دەرزی و بەنێک

دمی بووکەبارانەکەم بدرووبایەو

قەڵەمێکی سپی،

نێوم له لا‌پەرەی بوونم پاک کردبایەوه

گەر دەس کەوێت

تەنافێکی سوور سوور

دەفتەری تەمەنم لە دار دەدەم

سنووری هەناسەکانم دەفڕۆشم

لەژێر چەتڕێکی ئاماڵ شین

پڕچی گڕیان دەهۆنمەوه

سینەی خاک پەسێوی بێ کەسیمه بۆ جەغزی بوونم

تاكەی خوێناوی وشه

هەر ئێستاکە شێعڕێک  ڕووا و

دڵۆپێک ماچ ئاودەری کرد

زەمانێکه

پەنجەرەیەک و پێنووسێک لەباوەشم دا دەخەون

ماوەیەکە

ڕۆژێ سەدجار

من و گریان

دەست لەمڵان ڕێگایەکی دڕێژخایەن

بەپێخواسی دەشۆینەوە

لەیاد مەکەن

لەیاد مەكە

لەیادی شێعڕێکا ناشتتم

ساڵەهایە

ساڵەهایە

وەڕزی خەمم دووایی نایە

 

 

   *ترجمه ی این شعر از برادر ارجمندم سعید دارایی*

 

 

 

فصل غم

 

 

سجده ای به آسمان

به آب  –  به خاک  –  وطن

کاشکی مادر تاریخ – هیچگاه

دامن به زادن من تر نمی کرد

سالهاست

فصل غمم را پایانی نیست

 اگر دست دهد

 سوزن و نخی

 دهان مترسک بارانی ام را می دوختم

 مداد سفیدی

 نامم را از برگهای هستی ام پاک می کردم

اگر دست دهد

طنابی سرخ سرخ

دفتر بودنم را دار می زدم

مرز نفسهایم را می فروختم

 زیر آبی چتری

گیسوان گریه ام را می بافتم

سینه ی خاک پناهگاه بی کسی من است- در دایره بودنم

تا به کی جویبار خونین کلمه؟! 

هم اینک شعری روئید و

بوسه ای آبیاری اش کرد

زمانی ست

پنجره ای و مدادی در آغوشم می خوابند

مدتی است

روزی صدبار

گریه و من

دست در آغوش هم

راهی بس دراز را

برهنه پا می شوییم

از یاد مبر

مبرید از یاد 

در خاطرات شعری دفنم کردی

سالهاست

سالهاست

 فصل غمم را پایانی نیست

 

 

نو رسته ناخواسته

 

 

 

 

افکارم آبستن شعریست

 

 

واژه هایش

 

 

آبستن غم

 

 

می چکد

 

 

شوری پلکهایم

 

 

بر قامت تابوت دفتر شعرم

 

 

گونه هایم

 

 

شرمسار از رخ شعر

 

 

هستم ،

 

 

من – شعر

 

 

دیر زمانیست

 

 

بود

 

 

هستم ،

 

 

شعر – من

 

 

من بودم در آغوش شعری

 

 

مردی را بوسه وار می پرستیدم

 

 

من بودم و آن طفل شعری ناخواسته

 

 

آن کابوس و آن مرد و آن هوس

 

 

آن شعر یتیم

 

 

دیده گانم سرود اشک می سرایند و من

 

 

بی پروا

 

 

طفل شعرم را نوازش می کنم

 

 

نگاهم می گرید به حال طفل شعری که در دامان مادری

 

 

جای پستان مادری

 

 

دهانی گشاده زیر پاهای چشمی گسترده است

 

 

تکانی می خورم

 

 

منم وآن طفل شعری نورسته ناخواسته

 

 

منم وآن شعر یتیم

 

 

 

 

 

 

 

هێونی شه‌وانه‌ ... وەرگێر ؛ ساهی

 

پێشکه‌ش به‌ ئه‌حمه‌د شاملوو

                نووسەر ؛ فه‌ریده‌ خیره‌دمه‌ند
                وەرگێر ؛ ساهی                   

  هێونی شه‌وانه‌

هه‌مووشه‌وێ، ماوه‌یه‌کی زۆر،له‌تاریکی ژووره‌که‌دا داده‌نیشم وبۆسووچێک ڕاده‌مێنم.

چاوم که‌به‌په‌نجه‌ره‌ده‌که‌وێ، گه‌ڵاباریکه کانی داره‌کاژه‌که‌که‌ ده‌بینم که‌ لاشه‌وێڵه‌یه‌کی

 گه‌وره ی ده‌لیدۆمانێکی گه‌ش و‌ ڕووخۆشی نیشان ده‌دا. به ڵام کاتێکه په‌رده‌که‌م کێشاوه‌

تاده‌لیدۆمانه‌که‌نه‌بینم، چوونکه‌بڕوابه ‌پێکه‌نینه‌ گه‌شه‌کانی ناکه‌م.

هه‌مووشه‌وێ، هه‌مووشه‌وێ بۆسووچێک له‌ ناخی تاریکی ژووره‌که‌دا ڕاده‌مێنم.له‌ڕشاییدا

هیچ شتێک نابیندڕێ، به‌ڵام هه‌رکه‌ده‌نگی نه‌رمی جووتن ده‌بیسم هێدی ده‌بمه‌وه‌.

مشکێکی برسی لاپه‌ره‌وده‌سنووسه‌بێ بایه‌خه‌کانمی نه‌رم نه‌رم ده‌جوون و ‌‌ئه‌منیش هیچ

جووڵه‌یه‌ک ناکه‌م ته‌نیاگوێم ڕایه‌ڵ کردووه بۆ ئه‌ومۆسیقایه‌. وێککه‌وتنی خێراخێرای

 ددانه‌کان و لاپه‌ره‌کان ده‌نگێکی یه‌ک جۆریان هه‌یه‌که پژگالم ده‌کا....

 

ادامه نوشته

آرامش شبانه ...  ...  نوشته ی  فریده خردمند

 

تقدیم به احمد شاملو

 آرامش شبانه

 هر شب، ساعات طولانی ، در تاریکی مطلق اتاق می نشینم و به نقطه ای خیره می شوم .

 چشمم که به پنجره می افتد ، برگهای سوزنی شکل درخت کاج را می بینم که نیم رخی بزرگ از

دلقکی شاد و خندان را نشان می دهد .

ولی مدتی است که پرده را کشیده ام تا دلقک را نبینم ، زیرا خنده ی شادمانه اش را باور ندارم .

هر شب ، هر شب به نقطه ای در عمق تاریکی های اتاق خیره می شوم . در سیاهی چیزی دیده

نمی شود اما همین که صدای آرام جویدن را می شنوم ، آرامش پیدا می کنم .

موش گرسنه ای کاغذها و دست نوشته های بی ارزشم را  آرام آرام می جود و من هیچ تکانی

 نمی خورم . فقط به این موسیقی آرام گوش می سپرم . ساییده شدن پی در پی دندان ها و کاغذها

صدای یکنواختی دارد که سرگرمم می کند .........

 

ادامه نوشته

شه وگاری شین

  

شەو گارێک بوو ...


شەوە زەنگی شینی پێوه دیار بوو


مەرگی ئارەزۆکانم و رەوتی ژیان و ژین رەش


مەرگوژی له چاوان دەباری و


کڵپەی گرکانی دڵی زێدەکەم و

 
ئاخ  ...   ئاخ  ....


رمووزنەی مەرگ زەرده خەنەی لێوی دیاره


بۆ شۆره سواری بارگه تێکناو و من

 
من و هەناسه و چاوەروانی


کام بڵێسەی مەرگ له ناسنامەتدا نووسراوه


وا دەست له ناو دەستی با و شەمەندەفەر


سووار له سەر ئەسپی خەیاڵ


بەره و جادەی بێ کۆتایی رێکەوتووی

 
سواری باڵی کام مەلی ئەفسانەیی بووی


له چیرۆکە کانیشدا نابیندرێیەوه


له ناو کام دەریا دا نوقم بووی


به دەستی هیچ ماسی گرێک نادۆزرێیتەوه


کام مژی بەیانی باوەشی به ئامێزتدا گرتووه


له دوای رووناکیش نابیندرێیه وه


کام چیا سوێندی داوی له سەر لووتکەکەی بمێنی


تا هەڵۆی خەیاڵم بەرەو  ئەو چیایه رەوانەکەم


شه وگارێک بوو ...


شەوه زەنگی شینی پێوه دیار بوو


من و خەیاڵ و چاوەروانی و هەناسەیەکی هەتیو ... .

 

... و من

 

... و من

 

چه آرام بوسه های باد را

 

 

بر گونه های شعرم

 

 

 احساس  میکنم .

 

 

فریب...

 

 

چه آزاد شدند واژه های ناهمگون فریب

 

آنگاه

 

که قامت

 

زندانبان واژه هایت را به صلیب کشیدی

 

و چه آزاد شدند

 

واژه های ناهمگون فریب

 

بر قامت خاکستری شعرهایت

 

و چه زایش سختی بود

 

آبستن واژه های فریب

 

در شب زفاف حرام

 

و چه غمگین

 

از دامان مادر افتادن  واژه های فلج 

 

در صبحگاه نیایش دروغ

 

 

دوعا

 

 

كرنۆش دەبەم بەرەو خودا

بۆ دوعا

كه خودایا

چیتر دوعاكانمان هەڵ‌مەوەرێنه

نەكا

سبەی منیش ببم به دوعا

 

 

 

... تابوت

 

تابوت آرزوهایم را خاک می کنم و

 

هر از گاهی

 

مشتی از خاک وجودم را

 

روی آن می پاشم .

 

 

 

کانیاوی شێعر

 

کانیاوی شێعرم ویشک بووه و

ڕۆحی وشه‌م

دوایین هه‌نیسکه‌کانی دێت و من

من ده‌مه‌وێ رووناکایی ڕۆژانه‌ی ده‌ریا

به‌شه‌وانی تاریک و گریانم بگۆڕمه‌وه

به‌ڵام

داوێنی ده‌ریا

به ده‌ستی نیفره‌تێکی تووند گیرساوه

 

 

هه‌نگاو ... هه‌نگاو ... خۆشه‌ویستی

 

 

ئه‌و کات که تینوویی جێ پێی که‌وشه‌کانی سه‌ر شه‌قامی دڵم

ده‌بێت به سێڵاوێک له خوێن

کۆڵان ...

کۆڵان ...

به دوایی جێ پێی چاوه‌کانت

   هه‌نگاو ...

       هه‌نگاو ...

          خۆشه‌ویستی

له ناو مه‌زرای عیشق و ژینم

داده‌چێنم .

به تکه‌تکی فرمێسکه‌کانی دڵه کوشراوه‌که‌م

ئاودێری بێستانی ژین ده‌که‌م

چ سه‌مایه‌که له ناو دڵم

له تامایی ژین

خۆشه‌ویستی پێی هه‌ڵگرتۆ

سات ...

سات ...

هه‌ڵدێت

ده‌م ده‌میش به نه‌رمی دێت

حه‌یای چاوم له ده‌ست ده‌رچۆ

شه‌رم له ویجدانم ناکا

وا کاسه‌ی بینائیه‌که‌م هه‌ر ده‌م

لێو رێژ له خۆشه‌ویستییه‌

دڵم له رووداری چاوم

که چاو ده‌برێته دڵدارم

له شه‌رم

بۆته‌ خۆری له شانه کراوی نێو ده‌ستم

به‌ڵام

له ده‌رونی خۆیه‌وه، به ئاشکرایی

هانی چاوه‌کا‌نم ده‌دات

ئه‌و کات که تینوویی جێ پێی که‌وشه‌کانی سه‌ر شه‌قامه‌کانی دڵم

به‌نیگات

له سه‌ر هه‌‌ڵدێره‌که‌ی بیرم

سێڵاو له عیشق ساز ده‌کات

کۆڵان ...

کۆڵان ...

به دوایی جێ پێی چاوه‌کانت هه‌ڵدێم

له ناو مه‌زرای عیشق ژینم

چه‌پکه گوڵێکی سوور

به دیاری بۆ چاوت دێنم .

 

 

خۆشه‌ویستی يان ئازادی

 

ملوانکه‌یه‌ک له قسه‌کانت له گه‌رده‌نی یاده‌کانما

به‌رزه هێنده‌ی چیای خۆشه‌ویستی

پتر ده‌بێ

به وردی جا گوێی بۆ ده‌نێم

هه‌ر باسی خۆشه‌ویستییه، دڵداریه

به‌ڵام وا باشه بزانی

خۆشه‌ویستی تا سه‌ر ده‌بێت

به‌ڵام

ئازادی کوا ... ؟

بڵێی ببێت ... ؟

ئازادی له قامووسی کام هه‌نگاوه

ئێمه هه‌ر وا له ژێر خاکین

که‌ی وا ده‌بێ سه‌ر وه‌ده‌رنێن

گو‌ڵاله‌ی زه‌رده‌خه‌نه‌ی ئاواته‌کانمان

هه‌ر له ژێر گڵدا ده‌ژی

شنه‌ی به‌ره‌به‌یانی خۆر

له ئاوێنه‌ی رووباری سوور

هه‌ر له قسه‌کانی تۆ ده‌نوێنێ

تراویلکه‌ی پێ ده‌رکه‌وتن

له نێو هه‌نگاوه‌کانی زه‌ماندا

به شێنه‌یی خۆی ده‌نوێنێت

وا من و تۆش، ده‌ست له ده‌ست یه‌ک

کۆنه په‌ره‌ستی ناو دڵان

بخه‌ینه به‌ر ته‌وژمی با

با به تێکرایی پێی بگه‌یین

یان خۆشه‌ویستی - یان ئازادی .

 

 

وه‌ته‌ن

 

ژانه‌کانم ژه‌هراوی ژینه و

مه‌وته‌نه‌که‌م

کێڵگه‌ی برین

ئه‌مشه‌و تازێی هه‌ناسه‌کانمه‌و

که‌ژاوه‌ی خه‌یاڵم

پر بووه له ئێش و زام

زێده‌که‌م

ساڵانێکه‌

چاوه‌رێی بانگهێشتی له باوه‌ش گرتنی مێژووی ته‌مه‌نتم

چیروک و حه‌قایه‌تی دایه پیره و

نه‌ونه‌مامه نێژراوه‌کان ده‌دۆزمه‌وه

مه‌وته‌نه‌که‌م

چه‌قۆی تیژی مێژوویه سینه‌ی ئاسۆت له‌ت له‌ت ده‌کا-

قه‌ڵه‌ش ...

    قه‌ڵه‌ش

           سوور ...

                  سوور ...

ڕه‌نگی سپی ناوچاوانمان ده‌شواته‌وه

به ده‌م خاک

        دڵۆپ ...

              دڵۆپ

                 ده‌توێته‌وه‌

ئینجا سه‌ر ده‌نێته‌وه

وڵاته‌ککه‌م

   خاکه‌که‌ت

       ئاوه‌که‌ت

         ئاسویه‌که‌ت

            قه‌له‌مه‌که‌ت

                       سوور

                           سوور

                                سوور

ئه‌وه گۆنای تۆیه

ره‌نگی دارستانی سووتاوی پێوه دیاره

پاییزه ماچی زرده‌خه‌نه‌که‌ت له سه‌ر لێومه .

تا که‌ی بو شه‌ونه‌می سه‌ر گۆنای کۆرپه‌که‌م

خه‌ونی وڵاته‌که‌م بگێرمه‌وه

نیگا

هه‌تاو به سه‌ر سه‌رما ده‌گری

تینی خوره سڕی کردووم .

 

 

سه‌فه‌ری سپی


جانتای خه‌م له‌ شان ده‌که‌م و

به‌ دوای سێبه‌ری سه‌فه‌را ‌ڕێده‌که‌وم

له ناو جیهانی شیواوا

ئاوێته‌ی خه‌مه‌کان ده‌بم

شان به شانییان پیاسه ده‌که‌م

له دارستانی گریانا

به‌ شوێن کوته‌ کاغه‌زێک بزر ده‌بم

ده‌ستێک

لاپه‌ره‌یه‌ک کاغه‌ز له‌ باوشم داوێ

بروسکه‌ی نیگا و حه‌قایه‌تی عه‌شق و ئه‌وین ده‌نووسمه‌وه

سه‌مای گریانی هه‌ناسه‌ی من

هاوڕێی شنه‌بای سه‌فه‌ره

کوندێکی ڕ‌ه‌ش بانگم ده‌کات

ئه‌ی یاری خوش‌خه‌و‌ه‌ر مه‌رۆ

ئه‌میش به‌ره‌

نیگای دونیا له سه‌ر تا پێ شوردمییه‌وه‌

منیش ...

تێکه‌ڵ به‌ره‌نگی کاغه‌ز بووم.